HET ONZICHTBARE ACHTER HET ZICHTBARE

We zijn gewend naar iemand te kijken en zo iemand in te schatten. Vaak vergissen we ons en moet onze mening worden bijgesteld. Dit gebeurd vaak omdat wij de gegevens die we krijgen inkleuren met onze eigen ervaringen en gevoelens. De vorm, kleur, uitstraling, energie van ons gezicht zorgen voor sympathie of antipathie. Omdat we het niet altijd begrijpen heeft het dus als gevolg dat we vaak onze mening over een persoon moeten bijstellen. Wat bepaald nu dat we een bepaalde persoon in een bepaalde categorie plaatsen of een bepaalde stempel meegeven? Deze wetenschap noemen we gelaatkunde ( de uiterlijke kenmerken van de geest)

De gelaatkunde bestudeerd vanuit uiterlijke kenmerken, eigenschappen en patronen van het gezicht omdat het gezicht veelzeggend is. Het willen “zien” van het onzichtbare achter het zichtbare is nog steeds een verlangen dat hoog op de verlanglijst van de mens staat. De mens heeft in de loop der tijd de kennis hier omtrent ontwikkeld, doorgegeven en later opgetekend. Het resultaat is een bundeling van kennis welke zelfs tot wetenschap heeft geleid.

Via gezichtsanalyse kan veel duidelijk gemaakt worden over het karakter van een persoon. Er kan een onderscheid gemaakt worden tussen Westerse en Chinese gelaatkunde, in China word het al duizenden jaren gepraktiseerd en is het mee één van de oudste beroepen, deze studie word Siang Mien genoemd. Zo worden wij in onze moderne maatschappij nog steeds beïnvloed door deze eeuwenoude wetenschap, bv. volgens de Siang Mien zijn van omhoog kullende wimpers een teken van hartstocht, optimisme etc. Nu zien we overal reclamecampagnes over hoe wimpers steeds voller en langer moeten krullen. En nog op veel andere manieren heeft deze wetenschap invloed op ons en onze maatschappij. Dus in hoeverre kunnen we misschien spreken van een driehoeksrelatie?