HET ONZICHTBARE ACHTER HET ZICHTBARE

Historisch gezien heeft geen enkel volk zo een doorgronde studie gedaan als de Chinezen. Zij noemen het de siang mien en door deze wetenschap kan je het karakter van iemand ‘lezen’. Gezichtlezen is al meer dan 3000 jaar een belangrijk aspect in China. Iedereen die al eens in China is geweest zal het staren al opgemerkt hebben, maar dat is hoogstwaarschijnlijk je karakter dat word geanalyseerd. Volgens de siang mien zijn een hoog voorhoofd, rechte neus, vlezige neusvleugels, dikke oren, ronde kin begerenswaardig. Het is een oude kennis die de dag van vandaag nog steeds word overgedragen.

“Het verlangen van de mens om iets over zijn persoonlijke lot te weten te komen, is al zo oud als de mensheid zelf. Daarom mag het niet verbazen dat de Chinese gelaatkunde haar oorsprong meer dan drieduizend jaar geleden vond. Al in de tijd van Confucius, de grondlegger van de Chinese godsdienstige leer, was Siang Mien, de kunst van het gezicht lezen, tot volle bloei gekomen. Van Confucius is de wijsheid overgeleverd: een kind kan niets aan zijn gezicht doen, een volwassenen is echter zelf verantwoordelijk voor hoe hij eruitziet. De kennis van de Siang Mien werd steeds als een geheim bewaakt en van generatie op generatie overgedragen -van leermeester op zijn leerlingen. Er bestonden ook al tamelijk vroeg boeken over deze leer, waarin de veelzijdige wijsheden van de waarzeggerij en gelaatkunde opgetekend waren. Ze waren uitsluitend voor de Chinese keizer toegankelijk en werden als een schat bewaakt.
Hoezeer de heersers door de kunst van het lezen van gezichten beïnvloed werden, toont het voorbeeld van keizer Tsin-che Wong, die in het jaar 221 voor onze tijdrekening over het Rijk van het Midden heerste. De machtshongerige despoot liet in zijn land diverse boeken en teksten verbranden – deels onschatbaar kostbare geschriften uit de confuciaanse tijd, waaronder boeken over de gelaatkunde. De reden: aan de hand van die geschriften zou het mogelijk zijn geweest om hem als kwaadaardige en achterdochtige tiran te ontmaskeren. De angst voor de ontdekking van zijn ware karakter ging zo ver, dat hij ook resoluut weigerde zich te laten portretteren door zijn hofschilder, zoals het toenmalige gebruik vereiste. Op zijn bevel moest er een heel ander portret van hem geschapen worden: met een gezicht dat alle geluk belovende kenmerken vertoonde en zijn onderdanen goedheid en welwillendheid diende voor te spiegelen. Een groot deel van wat tegenwoordig siang mien bekend is, werd mondeling overgeleverd. Die oeroude kennis werd later aangevuld door inzichten van siang-mienmeesters die over de wereld reisden om de gezichten van mensen in vreemde landen te bestuderen. De siang mien leeft voort omdat het gezicht als spiegel van de ziel tot op vandaag niets aan zijn onthullende kracht heeft ingeboet.
Ook het medische aspect van siang mien mag niet vergeten worden. In de Chinese geneeskunde incorporeert een behandeling altijd ook de analyse van het gezicht.”
( Chi An Kuei, De kunst van het gezichten lezen, België, Deltas, zd, p.7- 8 )

De westerse gelaatkunde is een afgeleide van de siang mien, ze is echter onder te verdelen in verschillende stromingen.

Fysionognomiek
Aan het eind van de 18e eeuw was de Zwitserse dominee/dichter Johann Caspar Lavater (1741-1801) de grondlegger van de wetenschap fysionomie ( ook fysiognomie genoemd).

Waarschijnlijk heeft hij als uitgangspunt het werk van de Italiaanse monnik Firenzuola (1548 ) gebruikt waar in de publicatie ‘Dialogo delle Belleze delle Donna’, ofwel dialoog over de schoonheid van de vrouw, tot in detail zijn ideeën over de vorm van voorhoofd, wangen en kin, beschreven werd.
Fysiognomie is de leer om mensen te beoordelen op grond van hun gelaatstrekken.

Psycho fysiognomie
Psycho fysiognomie is de wetenschap van de totale uitdrukking van de mens. Er word gekeken naar de schedel, het gezicht en het lichaam. Carl Huter (1861-1912)

heeft vanuit de 3-kiembladentheorie een leer ontwikkeld, die hij de ” Praktische mensenkennis ” heeft genoemd. Deze leer beschrijft daarbij ook de bijbehorende typologieën van de mens.
Carl Huter heeft vanuit zijn typologie, wat ook in kleuren wordt gedefinieerd, een methode ontwikkeld. Hij heeft het ons mogelijk gemaakt om te leren herkennen en te begrijpen wat wij zien.
Op deze manier heeft hij niet alleen de karaktereigenschappen zichtbaar gemaakt, maar ook de energieën die werkzaam zijn bij de mens.
Wij begrijpen hierdoor veel beter de rust die iemand nodig heeft, maar ook de beweging, als ook het gevoelig zijn voor zijn omgeving hoort bij een van deze typen.
Alles is gebaseerd op sympathie en antipathie. Ieder mens zendt trillingen uit die worden opgevangen. Vaak wordt dit vertaald en ingekleurd door de ontvanger, dat gebaseerd is op ervaringen en gevoelens van die persoon.

Psychognomie
Prof. Paul Bouts( 1900-1999) een Belgische priester is de grondlegger van de psychognomie.

Hij ontwikkelde een nieuwe methode om het menselijk karakter te bepalen uit de frenologie, (=is de theorie die stelt dat aanleg en karakter bepaald worden door de groei van bepaalde .hersendelen. Het karakter zou dan afgeleid kunnen worden uit de vorm van de schedel, die bepaalde knobbels zou vertonen), de grafologie(=handschriftanalyse) en de fysionomie.
De psychognomie was zijn levenswerk.
Hij heeft o.a. het boek “De psychognomie” geschreven.

Patho-physiognomie
Patho-physiognomie is de theorie waarbij we aan de hand van verschijnselen in het gelaat, schilfers, streepjes, vlekjes, puistjes etc. zich reeds voordat ziektebeelden zich fysiek uiten al te herkennen zijn. Karlheinz Raab en Natale Ferronato zijn twee bekende personen die zich hier mee bezig houden.

De neuroloog Duchenne de Boulogne (17 september 1806 – Parijs, 15 september 1875) toonde als eerste aan dat gezichtsuitdrukkingen opgeroepen kunnen worden door uitwendige elektrische prikkeling van de gelaatsspieren.

“Meer dan honderd jaar geleden ontdekte de grote Franse neuroloog Duchenne de Boulogne hoe de ware plezierglimlach verschilt van alle geenplezierglimlachen. Hij onderzocht hoe elke gezichtsspier het uiterlijk van mensen verandert, door verschillende delen van het gezicht eektrisch te stimuleren en de daaruit voortvloeiende spiercontracties te fotograferen. (Hij voerde dit experiment uit met een man die geen pijn in zijn gezicht voelde, dus hij had geen moeite met de methode.) Toen Duchenne de glimlachfoto bekeek die was voortgebracht door wat de musc. zygomaticus major word genoemd – die van de jukbeenderen schuin omlaag loopt naar de mondhoeken en die de mondhoeken schuin hoog trekt tot een glimlach- merkte hij op dat de man er niet echt blij uitzag. Als een goede examinatr vertelde Duchenne de man een grap en fotografeerde zijn reacte De vergelijking wees uit dat de man bij echt plezier, zoals getoond in reactie op de grap, niet alleen glimlachte maar ook de circulaire spier rondom de ogen activeerde. Vergelijk zelf de foto waarin de man de elektrode op zijn gezicht heeft (links) en de foto (rechts) als reactie op de grap.

Duchenne schreef: de emotie van oprechte vreugde word op het gezicht uitgedrukt door de gecombineerde contractie van de musc. zygomaticus major en de musc. orbicularis oculi. De eerste gehoorzaamt de wil, maar de tweede wordt alleen in het spel betrokken door de zoete emoties van de ziel.
de …kunstmatige vreugde, de bedriegelijke lach, kunnen niet de contractie van deze laatste spier veroorzaken… De spier rondom het oog gehoorzaamt niet aan de wil; hij wordt alleen in het spel betrokken door een echt gevoel, door een aangename emotie. zijn inertie bij glimlachen ontmaskert een ontrouwbare vriend. “

(Paul Ekman, gegrepen door emoties, wat gezichten zeggen, Amsterdam, Nieuwezijds, 2003, p.217-218)