HET ONZICHTBARE ACHTER HET ZICHTBARE

In de periode rond 1500 schilderde men portretten steeds in half- of tweederde-aanzicht. Dürer waagde het zijn portret te schilderen in een symmetrisch aanzicht. Dit was zeer gewaagd, want men schilderde toen enkel -uit eerbied voor God- Christus in een symmetrisch aanzicht.
Het zelfportret van Dürer is een ideaal voorbeeld om een experiment mee uit te halen. Als je het portret splitst in een linker deel en een rechter deel. Vervolgens het linker deel gekopieerd en gespiegeld. Daarna beide beelden samengevoegd als geheel. Hetzelfde gedaan met het rechterdeel. Dit levert een verrassend resultaat op.

Volgende afbeelding bewijst dat Dürer veel bezig was met symmetrie en proporties van het lichaam en het gelaat.

Karakterkoppen van 18de eeuwse beeldhouwer Franz Xaver Messerschmidt. Hij werkte de laatste 13 jaar van zijn leven aan een reeks karakterkoppen met een enorme emotionele intensiteit. Opvallend hierbij is dat het rode van de lippen helemaal naar binnen is getrokken. De verklaring hiervoor is volgens Messerschmidt dat dieren ook geen lippen hebben.

De belangrijke rol van het oog in de kunsten blijkt uit de analyse van verschillende portretten. Het blijkt dat kunstenaren vaak een oog van de poserende op de centrale verticale lijn van het canvas plaatsten.

(werk van van der Weyden, Botticelli, da Vinci, Titian, Rubens, Rembrandt, Stuart, Sutherland, Picasso)

groteske gezichten getekend door Leonardo da Vinci.

Een tekening uit één van de notitieboeken van Leonardo da Vinci, toont zijn interesse in gezichtsproporties.

‘Rudolph II as Vertumnus’, bij dit schilderij het gezicht duidelijk zichtbaar in de schikking van groenten en fruit. (idem situatie als Dali)